آینده نگری- کار خوب یا علاقه؟!

1. بعد نماز مرد درویش مسلکی که معلوم نیست چطور از دانشکده ما سر در آورده بود برگشت سمت من و با گفتن قبول باشه سر صحبت رو باز کرد. ظاهرن استاد ادبیات بود و پسرش داروسازی خونده بود و بعد 3ترم رفته بود کانادا واسه پزشکی و حالا باباش داشت افسوس می خورد که اگه میموند الان میتونست بره پیش عموش توی داروخانه کار کنه و کلی پول در بیاره، آخه عموش یه داروخانه بزرگ داره، چون ذهن اقتصادی خوبی داره و از خیلی سال پیش دنبال وضع خوب بوده و الان من استاد یک و هفت صد حقوق می گیرم اون ماهی ده میلیون در میاره راحت و...

خلاصه یه نیم ساعتی وقت ما رو گرفت و ما هم چیزی بهش نگفتیم، اما جالب بود برام که یه نفر که ادعای درویشی داره، لباسای ساده میپوشه و زهد و زندگی نه چندان مرفه و این حرفا، چطور با حسرت و ولع راجع به پول و زندگی اقتصادی حرف میزنه و بعد هم یه جورایی سفارش می کنه که دنبال پول رو بگیر که خیلی مهمه
2. هنو 8 ساعت نگذشته که توی عروسی دارم با یکی از بستگان که از اساتید خوب دانشگاه ایرانه صحبت می کنم. کارش کشت سلولی و این جور حرفاست و خلاصه اعتباری داره توی این زمینه. ازش که می پرسم واسه ادامه تحصیلم چیکار کنم، شروع می کنه از گفتن این حرفایی که علم روز همینه و نون توی بیوتکنولوژیه و کشت سلولی و بودجه خوب و اعتبار و امنیت شغلی و خلاصه هم دنیا رو داری هم آخرت!
3. استاد جوان و دوست داشتنی شیمی دارویی. میتونم بگم یکی از بهترین اساتید دانشکده، و البته در عین حال معاون آموزشی کل دانشگاه (یا یه همچین چیزی). یکی از بچه ها ازش راجع به گرایش های مختلف داروسازی پرسیده بود و بلافاصه جواب شنیده بود که علاقه کیلو چنده؟! ببین کدومش پول داره، کدومش به دردت میخوره، موقعیت و شغل و آینده و... علاقه مال بچه دبیرستانیاست!
4. با بابام صحبت می کنم راجع به ادامه تحصیل، میگم به مباحث پزشکی اجتماعی بیشتر علاقه دارم. میگه کارای علمی (به قول خودش ساینس!) بیشتر به درد میخوره. یعنی مثلن من برم توی آزمایشگاه کشت یاد بگیرم و تکنیک های مربوط به فارماکولوژی و اینا. این به درد می خوره. علاقه رو هم خارج دانشگاه پی میگیری :| همین جوری نگاش می کنم.
مدتیه دارم فک می کنم کدوم مهم تره واقعن. مدت ها عقیده ام این بود که علاقه از هرچیزی مهم تره. همیشه به بچه هایی که واسه انتخاب رشته میومدن باهام صحبت می کردن میگفتم که ببین کدوم رو واقعن دوست داری، آدم اگه به چیزی واقعن علاقه داشته باشه درآمدش هم از همون جور میشه، و حتی اگه بازم در آمد نداشت مهم نیست اونقد، آرامش آدم مهم تره. هنوزم نظرم همینه البته. اما دارم فک میکنم که بالاخره این همه آدم حسابی دور ما دارن این حرفو میزنن، خب یه چیزی هس شاید. یه چیزی که هنوز ندیدم و نفهمیدم. نه فقط بحث درآمد، کلن بحث اینکه آیا چیزی مهمتر از علاقه هم وجود داره یا نه؟ بعد تازه از اون طرف همش فک می کنم که من 4-5 ترم اول دانشگاه رو عاشق فارماکولوژی بودم، بعد کم کم سلیقه ام عوض شد. هنوز فارماکو دوست دارم، اما فعلن اپیدمیولوژی رو ترجیح میدم بهش. میترسم از اینه که یه روز بیاد و همین اپیدمیولوژی رو هم دیگه دوست نداشته باشم، یا مث فارماکو از ارجحیت بیفته. و اون روز، دیگه جای برگشتن وجود نداره. کسی که وارد دوره تخصص شد دیگه به همین راحتی نیست که بیخیال بشه، و این خیلی بده...
نمیدونم، علاقه مهمتره، یا کار خوب، یا پول خوب؟ و کدومش پایدار تره، ثباتش بیشتره، و این ثبات چقد اهمیت داره؟ نمیدونم...

پ.ن: راستی، راجع به ارشد علوم سیاسی هم خیلی فک کردم، نظرتون چیه؟ D: