راه بی پایان

می نویسم، پاک می کنم

می نویسم، پاک می کنم

می نویسم و باز...

شروع همیشه سخت است، صحبتش را کرده بودیم. حتی تا همین جایش هم گمان می کنم از آن خودم نبود، نمی دانم.

محیط لعنتی 360- که مدتی دوستان را از آن نهی می کردیم- بار دیگر اثبات کرد که انسان نه تنها بالطبع اجتماعی است (همچون فیل و زرافه و زنبور و غاز و کلاغ و...) که بسیار هم دلبسته و وابسته این اجتماع کوفتی است.

این است که ترکش را تحمل نکردم. احساس کردم تا پایان عمر نیاز دارم با دوستانم حرف بزنم، فکر کنم نظر بدهم و بشنوم.

این است که دوباره آغاز کردم. با اندکی تغییر غالب، فقط اندکی.

دوباره می نویسم.

عیدتان هم مبارک